zondag 2 september 2012

Verdriet en kansen

English version

Vanavond is mijn zus vertrokken. Mijn 'kleine' zus die 3 jaar jonger is gaat op Erasmus naar Finland. 4 maanden lang zal ik mijn beste vriendin waarmee ik al mijn twijfels, geluk, geheimen deelde moeten missen. Akkoord, skype en mail en post bestaat nog altijd. Toch is het helemaal anders dan 's avonds laat bij haar op de kamer zitten - of zij bij mij - en nog tot een kot in de nacht zitten babbelen. Het voelt zelfs een beetje zoals toen mijn Wederhelft op missie moet. Een beetje, maar toch niet helemaal. Dat laatste was welliswaar een tikkeltje erger - ik kon toen zelfs niet huilen van verdriet, zoveel verdriet had ik toen - toch wil dat niet zeggen dat het me niet heel erg raakt.
 
En hoewel het me pijn doet om haar voor een paar maanden te zien vertrekken, toch hoop ik dat ze zich zo hard amuseert dat ze niet meer weet waar ze het heeft. Dat ze feestjes geeft als een zot, vrienden maakt voor het leven, de beste tijd in haar leven beleefd die ze zich kan inbeelden. Want als er 1 ding is waarmee ze deze pijn van het gemis kan goed maken, is het wel door zich super goed te amuseren en geen spijt te krijgen van wat ze doet.
 
Jullie kunnen allemaal, net zoals ik, haar relaas volgen op haar blog. Hoe het afscheid was, van zowel vrienden, familie als partner, als hoe het leven en studeren daar is. De cultuurshock, voor zover die er misschien is, de andere manier van leven en vooral: de kortere dagen. Duimen jullie allemaal mee voor mijn kleine zusje, dat ze de tijd van haar leven beleefd? Dat ze maar alle avonturen beleefd die haar hartje begeert! Want ook al is ze mijn kleine zus, ze is een onverslaanbare jonge vrouw met een ijzeren wil die ik enorm respecteer. Daarom, sushi: let those Finns know who we, Belgians, are!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Er is een fout opgetreden in dit gadget