dinsdag 25 september 2012

De Drukke Dagen (deel 3)

English version

Met al mijn gelijklopende projecten, zou ik bijna vergeten verder te vertellen over onze reis naar Chamonix! Ondertussen is het alweer iets meer als een maand geleden, maar dat neemt niet weg dat het minder leuk is om er nog over te vertellen. In tegendeel, zo kan ik ineens even genietend wegdromen...

De laatste keer vertelde ik onder andere over de Mèr de Glace en de niet zo gemakkelijke klim naar boven. Op die klim ben ik trouwens heel trots dat ik hem heb gedaan! Maar goed, terug naar de orde van de dag. Na ons bezoek aan de Mèr de Glace, had ik 's anderendaags niet veel fut meer om echt zwaar te gaan stappen. Gelukkig hadden we eindelijk de langverwachte trip naar de Aguile du Midi gepland. Een tripje waar ik echt naar heb uitgekeken, behalve voor 1 ding: om 6u 's morgens moesten we al klaar staan aan de aanschuifrij om toch zeker een goede plek te hebben en het grote volk voor te zijn.

Lichthoofdig, maar toch: 3842m boven de zeespiegel!
Nu moeten jullie weten, ik ben meer een nachtbraker dan een vroege vogel, dus voor 6u opstaan deed pijn, maar ging verbazingwekkend goed. Om 6u schoven we aan in de kleine rij die zich reeds had gevormd. In ons groepje vooral klimmers die vol ongeduld aan het wachten waren om hun hobby te beoefenen. Ooit ga ik dat ook doen - als ik wat getrainder ben natuurlijk. In elk geval, het was een redelijk unieke ervaring om de klimmers te zien vertrekken.

Vertrekkende klimmers op de Aguile du Midi

Het feit dat we zo vroeg boven waren, gaf ons de kans om enkele unieke beelden te maken. Echte sprookjesachtige beelden. Ik kon me voorstellen in een drakenimperium te zitten, waarbij de draken hoog boven de sneeuwwitte wolken uit vlogen, met een prachtig vergezicht!

Het supermooie uitzicht vanop de Aguile du Midi

Tegen dat wij naar beneden gingen, was het nog veel te vroeg om niets meer met onze dag aan te vangen. Het geweldige aan een auto is dat je niet afhankelijk bent van het openbaar vervoer om je ergens heen te brengen. Zo kwamen we aan een wandelroute terecht waarbij ook een mountainbike parcours vertrok. Ik moet het zeggen, het is nogal een zicht om al die fietsen in die téléphériquen te zien en daarna al hangend aan een skilift. Natuurlijk was mijn wederhelft hier helemaal ondersteboven van en wilde hij direct dat hij zijn mountainbike mee had. Nu, ik heb dat parcours eens bezien, en het gaat echt wel goed stijl omlaag (met het nodige bochten- en springwerk natuurlijk). Hij zou zich zeker amuseren, maar ik zou me eerder ongerust maken. Tot mijn vreugde lag de fiets nog thuis en was er dus niets aan de hand. Wel kon je van aan de voet van het wandelpad de Mont Blanc heel goed zien. Ik zou graag zeggen dat ik naar Chamonix aan het wijzen ben, op onderstaande foto, maar ik vrees dat het dorp aan de voet van de Mont Blanc achter de heuvel is verdwenen. Het wandelpad zelf viel wel mee qua moeilijkheid. Het uitzicht was echter te mooi om geen foto van ons getweeën te nemen.

De Mont Blanc
Het mooie wandelpad

Op dag 6 zijn we naar de tweede grootste berg in de streek gegaan. Natuurlijk, na de Aguile du Midi met uitzicht op de Mont Blanc, was dat natuurlijk niet even spectaculair. Maar toch is het zeker en vast de moeite waard! Het enige nadeel? Het platform waarop wij liepen had een raster waar je kon doorzien. Nu, uitkijken op rotsen die een paar meter onder uw voeten liggen, is niet mijn favoriete bezigheid. Integendeel. Op het platvorm voelde ik mij zo ongemakkelijk dat ik niet eens bij de rand durfde te komen. Ik ben mooi over het raster boven de betonnen verstevigingsstukken blijven staan. Zo kon ik ook wel genieten van het uitzicht. Nadien zijn we nog iets in het cafetaria gaan drinken, want door de hoogte en de trappen die we op die hoogte hebben moeten doen, voelden we ons wel heel erg lichthoofdig. Erger nog dan op de Aguile du Midi! Eenmaal beneden was dat gelukkig wel voorbij.

Het enge rooster en de afgrond. Valt het op dat ik niet op mijn gemak was?
De dag erna zouden we gaan parapenten (ook wel paragliden genoemt). Spijtig genoeg werkte het weer niet echt mee. Het was zo bewolkt dat het gewoon niet te doen was om ons in de wolken te begeven, toch al vliegend In plaats daarvan hebben we nog een hike gedaan.   De tweede zwaarste, als je het mij vraagt. Ik was echt ontzettend blij toen ik de foto onderaan rechts tegenkwam: het einde van de wandeling! of toch bijna. Op het allerlaatste zat er natuurlijk nog een extra klim in, om je extra te vermoeien. Maar OMG! Wat heeft die frisdrank me achteraf goed gesmaakt!

Samen in de wolken op een koudere dag
Bijna bij het einde...

De dag voor vertrek was het dan EINDELIJK zover! Gisteren konden we niet gaan parapenten vanwege het weer, maar vandaag hield niets ons tegen! zonnig en warm, toch voorzien van een trui. Ah ja, wisten wij veel dat je zelfs hoog in de lucht het niet koud zou hebben. Zonder trui had deze ervaring even geweldig geweest, maar het was zeker niet te warm. Als jullie ooit de kans krijgen om te gaan parapenten in de bergen: zeker doen! Het was iets waar ik op heb aangedrongen (mijn wederhelft zag het eerst niet echt goed zitten, hoewel hij geen hoogtevrees heeft), en waar ik absoluut geen spijt van heb! Ondanks mijn vrees voor afgronden en geen degelijke ondergrond onder mijn voeten te hebben, heb ik me heel de tijd super veilig gevoeld. Het opstijgen was wel grappig. Mijn instructeur - waar ik met mijn 'stoeltje' aan vast hing - zei me dat ik gewoon moest blijven rennen, ook al kwam ik al van de grond. Nu, ik denk dat ik drie passen heb kunnen zetten eer ik niet meer aan de grond kwam. De arme mens, de volgende paar meters heeft hij mogen lopen terwijl ik aan in de lucht aan het lopen was. Oh, misschien moet ik nog even vermelden dat het die dag echt windstil was, en toch hadden wij wind. Parapenten kan je zelfs met windstilte doen omdat door je verplaatsing in de lucht, je zelf de nodige wind maakt die je in de lucht houdt. Helemaal op het laatste van de rit - nadat ik zelf heb mogen sturen, wat ik véél enger vond dan ik misschien wel wil toegeven - werden er nog acrobatenkuren gedaan. Echt, geweldig, hilarisch, super tof was dat! Ik heb heel de tijd moeten lachen. Op een gegeven moment hing onze parachute zelfs bijna onder ons, gewoon die kick! Echt super geweldig! Nogmaals: het is een ervaring die ik iedereen aanraadt!! Ik heb me toen geweldig goed geamuseerd en zal er nog lang aan terug denken!


Parapenten: de opstart









Hoog in de heldere lucht

Dat was ons Chamonix-avontuur; Sorry voor de lange post, maar als iets goed is, moet het beperkt uitgebreid worden verteld. We hebben veel te veel meegemaakt en beleefd om echt alles te kunnen vertellen, maar het meest memorabele heb ik dus speciaal voor jullie samengevat. De terugreis viel goed mee. Moe maar helemaal voldaan en met volgeladen batterijen hebben we dan ook genoten van onze laatste dag vakantie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Er is een fout opgetreden in dit gadget