vrijdag 16 maart 2012

1 minuut stilte

1 Minuut stilte om stil te staan bij de ramp die afgelopen dinsdag plaatsvond in Zwitserland. 22 kindjes die nooit meer naar huis kunnen komen met hun verhalen. 6 volwassenen die nooit meer 'ik hou van je' kunnen zeggen tegen hun geliefde, hun gezin, hun ouders. 28 personen die in 1 ruk van onze wereld zijn verdwenen. 28 personen die geen grap meer kunnen uithalen met hun vrienden, geen ruzie meer maken, lief en leed delen met iedereen die het wil horen.
52 personen vertrokken van hun vakantiebestemming huiswaarts om na amper 20 kilometer nooit meer thuis te komen. Reden? Onbekend. Inpakt? Ongezien groot. Zowel voor de Belgische bevolking als voor de rest van de wereld. De Zwitserse hulpdiensten kwamen massaal op gang. Getuigenissen laten ons de ernst zien van deze ramp. Zelfs de meest doorwinterde reddingswerkers - die elke dag toch veel leed te zien krijgen - stonden met tranen in de ogen.
Ook ik moet de tranen onderdrukken als ik dit bericht schrijf. Naast al die kinderen en volwassenen die ons hebben verlaten, liggen er nog verschillende in het ziekenhuis. Boven- en onderbenen gebroken, armen, andere (ernstige) verwondingen, coma, ... Het is gewoon verschrikkelijk wat er is gebeurd! De voorbije drie dagen heeft ons land geweend en in de ban gezeten van het tragisch ongeval.
Om 11u deze ochtend werd er een minuut stilte gehouden. Ik had nooit verwacht dat die minuut stilte me zo kon aangrijpen. Weten dat iedereen in Belgiƫ op dat ogenblik ook stilte hield en even stilstond bij de gebeurtenis van dinsdag... Het doet je toch echt wel iets. 1 Minuut stilte uit solidariteit met alle familieleden van iedereen op die noodlottige bus. Ik kan me niet voorstellen hoe het nu voor die families moet zijn, wetende dat je kind (want zelfs volwassenen zijn ook een kind van hun ouders) nooit meer thuis zal komen. Je zal hun verhalen van hoe hun week op de skielatten is geweest nooit horen. Hoe hartsverscheurend is dat wel niet?
Maandag klaagde ik nog van de pijn omdat ik van de trap was getotterd (ja, zelfs volwassen mensen vallen nog van de trap). Maar die fysieke pijn is niets vergeleken met de emotionele pijn die de ouders, familieleden en partners van de verongelukte reizigers moeten voelen. Het drukt je eens te meer op het feit dat je echt moet leven van dag tot dag en er ten volle van moet genieten. Laat nooit iemand met ruzie of in een kwade bui doorgaan, doordring hen er altijd van hoeveel je wel niet van hen houd. Op die manier kan je je later niet verwijten dat je laatste woorden slechte woorden waren.
Ook al ken ik de kinderen en begeleiders niet, heb ik ze nooit ontmoet en heb ik er geen idee van hoe ze juist noemen, toch zal ik hen nooit vergeten. Verdriet, schok en medeleven heeft geen naam nodig. Gevoelens zijn voor iedereen herkenbaar, er moet geen gezicht op worden geplakt. Hoewel de laatste paar dagen en de komende dagen/weken/maanden voor de familieleden van alle slachtoffers ondraaglijk moeten zijn, toch horen ze te weten dat iedereen in ons land met hen meeleeft. Het gezegde zegt 'gedeelde smart is halve smart'. Het brengt de overledenen niet terug, maar ons verdriet helpt de families misschien om hun verdriet te kunnen verwerken. Zou dat geen mooie en troostende gedachte kunnen zijn?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Er is een fout opgetreden in dit gadget